C2SleepLESS ชุดนอนแฟชั่น สไตล์เกาหลี

ไม่รู้จะอะไรนักหนา ห่าเหว คิดไปเองแมร่งทุกอย่าง ใครแมร่งจะทนไหววะ เจอหน้าแมร่งก็ชวนทะเลาะตลอด กูเบื่อโว้ย

จากที่กำลังจะรวยอยู่ดีๆ ก็ได้รับโทรศัพท์จากลูกค้าเป็นครั้งที่สองแล้ว ที่โทรมาเพื่อบอกว่าเครื่องให้อาหารหมามีปัญหา ครั้งที่แล้วใช้ไปได้ 1 วัน ก็เจ๊งทันที คราวนี้ยังไม่ทันได้ใช้เลย มันแตกหมดแล้ว ต้องส่งไปให้ใหม่อีกรอบ ไม่รู้จะแตกอีกมั้ยเนี่ย ชักหวั่นๆใจ ค่าส่งก็แพงซะ ประมาณ 250 บาท แถมยังต้องให้ลูกค้าส่งของกลับมาอีก โดยเราต้องเสียเงินให้เค้าอีก ไม่เจ๊งก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว เซ็งจริงๆ

อย่างที่เคยบ่นไปให้ฟังว่าเว็บขายชุดนอนเซ็กซี่ได้ถูกหลุมทราย หรือ sand box เข้าให้ จากที่เคยอยู่หน้า 1 ใน google จากผลการค้นหาคำว่าชุดนอนซีทรู ก็สาบสูญหายไปเลย บัดนี้ได้ถูกปล่อยออกจากหลุมทรายแล้ว แต่อันดับนั้นได้ไปอยู่ที่หน้า 4 โน้นเลย จะบ้าตาย จะให้ปั่นยังไงดีละทีนี้ ไอ้เราก็ไม่มี network ส่วนตัวเหมือนชาวบ้านเค้าซะด้วย ตอนนี้ก็เริ่มหมดมุกแล้วด้วย ไม่รู้จะใช้วิธีไหนดันต่อดี ชักจะแย่

ขายเครื่องให้อาหารหมาไปได้ เมื่อประมาณวันศุกร์ที่ 18 ที่ผ่านมา เมื่อวานได้รับโทรศัพท์จากลูกค้าบอกว่าเครื่องมีปัญหา กดอะไรไม่ติดเลย เครื่องไม่ทำงานแล้วด้วย วันนี้จะเข้าเอาเครื่องมาให้ดู ถ้าหากเครื่องเสียจริงๆ เราก็ต้องรับภาระไปเต็มๆ เพราะถ้าส่งกลับไปซ่อมก็ซื้อมาใหม่ได้หลายเครื่องเลยล่ะ เซ็งชะมัด

เพิ่งกลับจากไปกินข้าวที่ Sortrel ใกล้บ้านเราสุดๆ มากันครบเลยทีเดียววันนี้ แต่กว่าจะไปถึงได้เล่นเอาแย่เหมือนกัน เพราะรถติดนรกเลย หมายถึงคนอื่นๆอะนะ เนื่องจากเราบ้านใกล้นิดเดียว เดินไปยังไหวเลย แต่ก็เหนื่อยหน่อย อาหารที่นี่ค่อนข้างดีนะ อร่อยใช้ได้ แต่ราคาก็ค่อนข้างสูงเอาการอยู่ เด็กเสิร์ฟบริการตลอด ไม่มีขาดตกบกพร่อง ไม่ได้มาร้านนี้ก็นานละ เนื่องจากไม่ค่อยมีเพื่อนมากินแถวบ้านเลย เพราะมันแพง อิ..อิ..

โอย..โคตรเหนื่อยเลย ขับรถกลับมาจากพิจิตร รถมาติดตรงช่วงรังสิตถึงดอนเมืองกว่าจะเข้ามาได้ เล่นเอาเหนื่อย เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปเชียงใหม่ต่อ ไม่มีเวลาพักเลยเรา ไปพิจิตรรอบนี้หมดเงินไป 5,000 บาท เดี๋ยวเชียงใหม่ต่อจะมีเงินไปมั้ยเนี่ย ต้องรีบหาเงินแล้ว

วันนี้รับโทรศัพท์จากกู๋ ใจความว่าจะให้เราไปอยู่คุมงาน โดยเค้าจะเปิดร้านใหม่ ขายอุปกรณ์เกี่ยวกับเสาโทรศัพท์ แต่เค้าไม่มีเวลาคุม เคยทำและเลิกได้ 2 ปีแล้ว เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเราว่างงาน ก็เลยจะออกทุนให้ ไม่รู้ว่าจะเป็นความจริงรึเปล่า แต่ก็น่าลองทำอยู่เหมือนกัน เพราะงานเดิมที่ทำอยู่ทุกวันนี้ เนื้องานแทบไม่ต่างกันเลย เปลี่ยนแค่สินค้าที่นำมาจำหน่ายเท่านั้นเอง

เนื่องจากช่วงนี้น้ำท่วม เราก็เลยสั่งเรือยางมาขาย ถึงแม้จะเป็นช่วงปลายๆ น้ำท่วมแล้วก็ตาม ที่จริงไม่ได้ตั้งใจจะขายหรอก สาเหตุก็เพราะเห็นร้านขายเรือยางเป่าลมหลายๆ ร้าน โขกราคาลูกค้ากันกระฉูด โดยไม่เห็นใจผู้ประสบภัยน้ำท่วมกันเลย เราก็เลยเกิดอาการหมั่นไส้เล็กน้อยถึงปานกลาง เราก็เลยค้นหาเรือยางจากต่างประเทศ หากันจนถอดใจเลิกคิดกันเลยล่ะ เพราะว่าต่างประเทศก็รู้ว่าเราน้ำท่วม ขึ้นราคากันกระฉูดเช่นกัน กว่าจะได้มาก็หลายวันอยู่ ถึงแม้ราคาจะไม่ได้ถูกมากอะไรก็ตามเหอะ แต่ก็ยังถูกกว่าซื้อเองในไทยก็แล้วกัน พอได้รับของมาไม่ทันไรก็ขายได้ทันที ไอ้เราก็ใจอ่อนซะด้วย ลดราคากระหน่ำจนเรียกว่าขาดทุนเลยดีกว่า เพราะต้องเดินทางไปส่งของเองไกลสุดๆ โบกแท็กซี่ไปอีกต่างหาก ค่ารถก็ปาไป 850 บาทแล้ว ตอนแรกของก็ลดจนไม่ได้กำไรอยู่แล้ว ถ้าคิดดูดีๆ คงจะขาดทุนด้วยซ้ำ แต๋ก็เอาเถอะ ถือว่าช่วยๆกัน คนไทยซะอย่าง

กว่าจะหาเงินได้แต่ละบาทนั้นช่างยากเย็น บทจะจ่ายเงินกลับจ่ายง่ายนิดเดียว วันนี้ไปเดินสยามกับแฟน ดันจะทำแว่นใหม่ เนื่องจากแว่นเก่าขามันหักซะแล้ว ถ้าไม่จ่ายเงินให้ก็งอนอีกตามเคยล่ะมั้ง เลยต้องยอมควักเงินจ่ายไปทั้งหมด 2,000 บาท จากราคาจริงๆ 2,800 บาท (แพงชิบ) แต่ของจำเป็นต้องใช้ เราก็พอทำใจเสียได้อ่ะนะ ถ้าเอาไปซื้อของฟุ่มเฟือยเรื่อยเปื่อย เสียเงินบ่อยๆ ก็คงไม่ไหว

เรื่องมีอยู่ว่าเราต้องไปเคลียร์ของที่โดนกักไว้ ณ ไปรษณีย์รองเมือง พอไปถึงก็เห็น shipping ที่รับจ้างดำเนินพิธีการทางศุลกากรแทนเรา โดยคิดค่าบริการ 100 บาท ถ้าวันนึงมีคนมาเคลียร์ 10 คนก็รับไปแล้ววันละ 1,000 บาท ยิ่งถ้าของมาจากหลายที่ก็ได้เพิ่มอีก อย่างเรามีใบรับของไป 2 ใบ ก็เลยเสียไป 200 บาท เพราะขี้เกียจเดินเอกสารเอง แต่ก็ต้องมานั่งรออยู่ดี แต่พูดถึงมันเหมือนจะเคลียร์ง่ายกว่าปรกติเยอะ เพราะพวกนี้รู้จักกับเจ้าหน้าที่ที่เป็นคนเดินเรื่องทั้งหมด เห็นอ้างมาข้างนอกก็ทักทายพูดคุยกันสนิทสนม